นิทานเรื่อง “หมากับกระดูก” กับความสุขในตนเอง

ผมเพิ่งอ่านหนังสือจบไปเมื่อคืน เรื่อง “The Key” ของ “Jo Vitally” ใน The Key บทสุดท้ายมีนิทานเรื่องนึงเกี่ยวกับความสุขในตนเองที่ผมชอบอยู่เรื่องนึง ขออนุญาต Copy ส่วนหนึ่งมาจากหนังสือเลยแล้วกันนะครับ

“สุนัขตัวหนึ่งได้ไปเจอกระดูกชิ้นหนึ่งโดยบังเอิญ มันคิดกับตัวเองว่า “ยัม…กระดูกหวานอร่อยเลย” มันเอากระดูกใส่กราม ขย้ำลงไป แล้วกระดูกก็แตกออกเป็นชิ้นคมๆในปากมัน มันเป็นกระดูกแห้ง! ชิ้นที่แห้งคมนี้บาดเหงือกของมันจนเลือดไหล ขณะที่ปากของมันเลือดไหล มันก็ลิ้มรสชาติเลือดของมันเองแล้วก็ให้ความดีความชอบกับกระดูก โดยคิดว่า “โอ้โฮ มันเป็นกระดูกที่หวานหอมจริงๆ แต่มันเจ็บแฮะ” แล้วมันก็กัดหนักลงไปเรื่อยๆ ลิ้มรสชาติเลือดของมันเอง รู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นและยังคงยกความดีความชอบให้กับกระดูกนั่น”

สิ่งที่นิทานเรื่องนี้บอก ก็คล้ายๆกับนิทานที่ผมหรือใครๆก็น่าจะเคยได้รับ หรือเคยได้อ่านทั่วๆไป เรื่องที่ “คุณยายหาเข็มเย็บผ้า” ที่เข็มเย็บผ้าตกในห้องแต่ออกมาหาเข็มเย็บผ้าที่หน้าบ้านเพราะมีแสงไฟมากกว่านั่นหละครับ เรื่องนี้ก็ออกทำนองเดียวกัน

เรื่องนี้สอนให้เรารู้ง่ายๆแค่ว่า ความสุขของเรานั้นแท้จริงอยู่ที่ใจครับไม่ใช่สิ่งภายนอก มันอยู่ที่ตัวเรา ก็เท่านั้นเอง