Book Review : เข็มทิศชีวิต II ตอน กฎแห่งเข็มทิศ

ชื่อหนังสือ : เข็มทิศชีวิต II ตอน กฎแห่งเข็มทิศ
ผู้แต่ง : ฐิตินาถ ณ พัทลุง
หมายเลข ISBN : 978-974-592-217-4

หลังจากอ่านมายาวนาน ก็อ่านจบซะที(ที่จริงก็ไม่ได้ยาวนานมาก แต่เล่มนี้อ่านแบบไม่ได้รีบอ่าน แล้วก็อ่านไปเรื่อยๆทุกเช้า วันละสิบยี่สิบหน้า เลยกินเวลานิดหน่อย) กับหนังสือที่คนไทย 80% น่าจะรู้จักกันเป็นอย่างดี (แต่อาจไม่รู้ว่าออกเล่มสองแล้ว)

ผมอ่านเล่มนี้แล้ว บอกได้เลยว่า “คล้าย The Secret” มากๆ มากจริงๆ ไม่ได้หมายถึงว่าผู้เขียนไปก๊อปปี้ The Secret มานะครับ ที่อยากจะบอกคือ ประเด็นหรือสิ่งที่ผู้เขียนเอามาอธิบายนั้น หลักการ รวมถึงสิ่งที่เอามายกตัวอย่างในการอธิบาย มันเหมือนกันเลย ไม่ว่าจะเป็น “กฎการดึงดูด (Law of Attraction)”, “อวกาศ”, “คลื่นความคิดบวก” ฯลฯ คำหลายๆคำนี้ เป็นคำที่ผมเจอในหนังสือประเภทนี้ที่ผมเคยอ่านมาก่อนหน้านี้แทบจะทั้งนั้น

แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกัน ก็คงจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับวิธีการอธิบาย ซึ่งต่างจาก The Secret ตรงที่เข็มทิศชีวิตจะอธิบายอย่างชัดเจน โดยจะแบ่งออกเป็น 3 บท เกี่ยวกับความสุข, การงานและความรัก ซึ่งแต่ละอย่างมีกฎมีกลไกของมันอยู่ มีเหตุและมีผลของมันอธิบายอยู่อย่างชัดเจน ซึ่งจุดนี้ที่ผมมองว่ามันต่างกับ The Secret เพราะ The Secret ไม่มีบอกเหตุผล และขอให้เราเชื่ออย่างไม่มีข้อแม้ แล้วทำ มันจะดีเอง (อารมณ์นั้น)

สำหรับหนังสือเล่มนี้ผมว่าเป็นหนังสือที่ดีมากนะครับ อ่านแล้วสงบจิดใจได้เยอะมากเลยทีเดียว สงบจิตใจและช่วยให้เราเข้าใจชีวิตได้ดีเลย ทำให้ชีวิตของเราเลือกที่จะไม่กลัวกับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น พร้อมที่จะรับและเรียนรู้เพื่อให้ตัวเองพบกับความสุขและเข้าใจตัวเองอย่างแท้จริง ตัวเล่มก็น่าอ่านครับ ถึงดูเล่มจะหนาก็หนาเพราะกระดาษเป็นกระดาษปอนด์หนาเนื้อดี สี่สีตลอดเล่ม ภาพประกอบสวยงาม (คราวนี้เป็นแนว vector-art ด้วยโปรแกรม illustrator ไม่เหมือนเล่มที่แล้วที่เป็นงานศิลปะ) 

ถ้าใครอ่าน The Secret ไม่รู้เรื่อง หรือ ไม่เคยอ่านหนังสือแนวๆนี้ ก็แนะนำเลยครับ อ่านไม่ยากจริงๆครับ

นิทานเรื่อง “หมากับกระดูก” กับความสุขในตนเอง

ผมเพิ่งอ่านหนังสือจบไปเมื่อคืน เรื่อง “The Key” ของ “Jo Vitally” ใน The Key บทสุดท้ายมีนิทานเรื่องนึงเกี่ยวกับความสุขในตนเองที่ผมชอบอยู่เรื่องนึง ขออนุญาต Copy ส่วนหนึ่งมาจากหนังสือเลยแล้วกันนะครับ

“สุนัขตัวหนึ่งได้ไปเจอกระดูกชิ้นหนึ่งโดยบังเอิญ มันคิดกับตัวเองว่า “ยัม…กระดูกหวานอร่อยเลย” มันเอากระดูกใส่กราม ขย้ำลงไป แล้วกระดูกก็แตกออกเป็นชิ้นคมๆในปากมัน มันเป็นกระดูกแห้ง! ชิ้นที่แห้งคมนี้บาดเหงือกของมันจนเลือดไหล ขณะที่ปากของมันเลือดไหล มันก็ลิ้มรสชาติเลือดของมันเองแล้วก็ให้ความดีความชอบกับกระดูก โดยคิดว่า “โอ้โฮ มันเป็นกระดูกที่หวานหอมจริงๆ แต่มันเจ็บแฮะ” แล้วมันก็กัดหนักลงไปเรื่อยๆ ลิ้มรสชาติเลือดของมันเอง รู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นและยังคงยกความดีความชอบให้กับกระดูกนั่น”

สิ่งที่นิทานเรื่องนี้บอก ก็คล้ายๆกับนิทานที่ผมหรือใครๆก็น่าจะเคยได้รับ หรือเคยได้อ่านทั่วๆไป เรื่องที่ “คุณยายหาเข็มเย็บผ้า” ที่เข็มเย็บผ้าตกในห้องแต่ออกมาหาเข็มเย็บผ้าที่หน้าบ้านเพราะมีแสงไฟมากกว่านั่นหละครับ เรื่องนี้ก็ออกทำนองเดียวกัน

เรื่องนี้สอนให้เรารู้ง่ายๆแค่ว่า ความสุขของเรานั้นแท้จริงอยู่ที่ใจครับไม่ใช่สิ่งภายนอก มันอยู่ที่ตัวเรา ก็เท่านั้นเอง