ไปทัวร์(หลง?)ที่วังท่าพระกันเถอะ

วันนี้เป็นวันนึงที่ทำให้ผมได้รู้ตัวเองอยู่อย่าง ว่าผมเสียชาติเกิดขนาดไหนที่เกิดมาได้เป็นเด็กศิลปากร

…แต่ไม่เคยไปวังท่าพระ!!!

รู้สึกทุเรศตัวเองพอสมควรเลยครับ (ที่จริงมีหลายอย่างเหมือนกันที่ไม่ได้ทำ ขณะที่ยังเป็นนักศึกษาอยู่ แต่จะทำตอนนี้คงไม่ได้แล้ว เพราะเรียนจบแล้ว เช่น การเข้าชมรม การทำกิจกรรมคณะแบบไปค้างคืนไกลๆ ฯลฯ เอ๊ะ เริ่มนอกเรื่องแล้ว) เป็นถึงเด็กศิลปากร แต่เดินทางไปศิลปากรวังท่าพระไม่เป็น 

และด้วยเหตุจำเป็นที่วันนี้ต้องเดินทางไปรับชุดครุยและสูทที่จองไว้สำหรับวันรับปริญญา ก็เลยต้องไปอย่างเสียไม่ได้ เอาครับเป็นไงเป็นกัน หลงสุดๆเต็มที่ก็ ปอ.35 กลับบ้าน (หมายถึง Taxi ครับ) ว่าแล้วก็นั่งรถตู้จากหน้ามหาลัย(ทับแก้ว) ไปถึงปิ่นเกล้า และก็นั่งรถเมล์สาย 30 ไปสนามหลวง

ใจก็กลัวๆครับ รู้ครับว่าอยู่แถวนั้น แต่ไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน แถมเขาบอกเป็นมหาลัยที่เล็กอย่างไม่น่าเชื่ออีก ยิ่งหายากเลยใช่มั้ยเนี่ย แถมพี่เมล์ก็ไปจอดให้ผมลงตั้งตีนสะพานพระปิ่นเกล้าโน่น ป๊าดๆๆๆเริ่มต้นก็หลงแล้ว ด้วยความจนปัญญา แต่ยังโชคดีมีคนลงป้ายเดียวกัน เท่านั้นยังไม่พอ เป็นสาวธรรมศาสตร์ซะด้วย เอาวะ!! ตามน้องเขาไปหลงก็คงไม่ไกลหรอก ว่าแล้วก็เดินตามๆเขาไป เผลอแป๊บเดียวน้องเขาก็หายไป พร้อมกับเราอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ที่มันไกลจากสนามหลวงเข้าไปทุกที เอาล่ะสิ ก็เลยลองเดินกลับมาทางเดิมแล้วก็ย้อนไปทางสนามหลวง เดินมาซักพักก็เจอสนามหลวงแล้วฝั่งตรงข้ามก็เป็น ม.ธรรมศาสตร์

…อ้าว แล้วตกลงน้องเด็ก ธรรมศาสตร์ คนนั้นเขาไปไหนของเขากันแน่เนี่ย หลอกพี่ให้หลงทางแล้วหายแบบนี้ได้ไง นี่หล่ะมัั้งเขาถึงว่า “สาวธรรมศาสตร์ ไว้ใจไม่ได้” (ฮา ล้อเล่นนะคร้าบ)

เดินมาเรื่อยๆเจอรถไอติม ก็ถามเขาก็บอกว่า “ตรงไปเลยน้อง เจอแยกแล้วเลี้ยงขวา เลาะกำแพงวัดไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เจอ” ผมก็ตามนั้นเลยครับ เดินไปกินไอติมไป สบายใจจัง ซักพัก ขวาก็เลี้ยวแล้ว ไอติมก็หมดแล้ว เดินไปจนถึงท่าเรือแล้วแต่ยังคงเชื่อมั่นในพี่คนขายไอติมคับ เดินต่อไป หลงก็ถือซะว่ามาเดินเที่ยวเล่น เดินไปตามทางซักพักก็เจอครับ มหาวิทยาลัยศิลปากร แถมเจอทางด้านหลังที่ตรงกับที่รับชุดครุยพอดีครับ รอดตายครับรอดตาย

เสร็จแล้วก็ไหนๆก็มาแล้ว ก็เดินเที่ยวรอบศิลปากร ซะหน่อย บรรยากาศที่นี่มันมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูกเลยครับ มันอยู่ในเมืองแท้ๆ คนก็เยอะนักท่องเที่ยวก็แยะ แต่ทำไมมันรู้สึกไม่วุ่นวายซักเท่าไหร่ สบายๆอย่างบอกไม่ถูก เป็นบรรยากาศน่าเดินมากครับ ยิ่งเป็นคนชอบเดินอยุ่แล้วด้วย เลยเพลินเลย แต่ขัดใจตรงที่การขายของของพวกพ่อค้าแถวนั้น ขายของทำมาหากินเนี่ยไม่ว่าครับ แต่เคสนึงที่ไม่ไหวจริงคือขายหมวกแล้วพยายามเอาหมวกไปใส่หัวเขาทั้งๆที่เขาไม่ได้อยากได้เนี่ย ทรามเกินครับ พี่เขาคงไม่ได้มาอ่านที่ผมเขียนหรอก แต่ผมก็อยากเขียนไว้ซักนิดก็ยังดี

ผมเพิ่งรู้เหมือนกันว่าการเที่ยวแบบ “ไปตายเอาดาบหน้า” คือไม่รู้อะไรเลย หลงๆถูกๆแบบนี้มันก็สนุกดีไปอีกแบบ

…การเดินทางไปกลับก็ไม่ยากเท่าที่คิดครับ ผมว่าจะไปเที่ยวอีกซักครั้งแน่ๆ คราวนี้เอากล้องไปถ่ายรูปด้วยเลยท่าจะเวิร์ค หานางแบบไปด้วยก็ท่าจะดี (มีใครจะสมัครมั้ยครับ อิอิ) เอาเป็นว่า รอการเที่ยวท่าพระภาค 2 ละกันครับ