Thanks for all, Everyone.Thank you very much.

กรกฎาคม 21, 2008 at 11:58 pm 1 ความเห็น

หลังจากยุ่งๆจนไม่ได้อัพบลอกไปช่วงนึง ก็ไม่ใช่เพราะเรื่องอะไรนอกจาก ซ้อมรับปริญญา

…ที่ผ่านมาสามสี่วันก่อน “แค่ซ้อม” แต่เมื่อวาน “วันจริง”

กลัวมาก ตื่นเต้นมาก(กลัวรับผิดต่อหน้าพระเทพฯ) ตัวเกร็งไปหมดเลย 

…ท้่ายสุดก็ไม่ได้พลาดอะไร แต่ก็นะเกร็งอย่างกับหุ่นยนต์ เหมือนพวกที่เต้นเป็น Robot (ไม่รู้เขาเรียกว่าอะไร) แต่ก็เอาเถอะ ผ่านมาได้ด้วยดี 

แล้วก็อยากจะขอบคุณทุกๆคนที่แวะมาที่งานด้วย มาถ่ายรูป มาให้ของขวัญ มาแสดงความยินดี ทั้งวันซ้อมและวันจริง

ขอบคุณน้องฝ่ายประชาสัมพันธ์ปี 3 สำหรับน้องหมีสีน้ำตาลตัวโตเบิ้ม
ขอบคุณน้องสาย 57 ทั้งหมดสำหรับน้องหมาตัวเบิ้มกว่าน้องหมีซะอีก
ขอบคุณพี่อัง 157 พี่รหัสสำหรับอัลบัมรูปและการเทคแคร์ที่ดีตลอดเวลา 4 ปีในรั้วมหาลัย
ขอบคุณน้องอุ้ย-เอ๋ สำหรับน้องหมูสีชมพูสะดือจุ่น
ขอบคุณน้องข้าวสำหรับตุ๊กตาเดวิลสีแดง
ขอบคุณน้องกาเหว่าสำหรับตุ๊กตากบ
ขอบคุณน้องต้น สำหรับหมีขาว 
ขอบคุณน้องฝ่ายประชาสัมพันธ์ปี 4 สำหรับตุ๊กตาดอกไม้
ขอบคุณน้องโบสำหรับการ์ดแสดงความยินดี
ขอบคุณน้องปุ๋ย สำหรับกรอบรูปอาร์ต(เขาเรียกว่าอะไรหว่า)
ขอบคุณน้องส้ม-พี่อ้นสำหรับดอกไม้ 

ขอบคุณเพื่อนมุก ทิพ โป้ง ที่อุตส่าห์ถ่อมาถึงนครปฐมตอนวันซ้อม 
ขอบคุณหลิว ผึ้ง แพน ด้วยที่แวะมา
ขอบคุณคุณพ่อ-แม่ ของโป้งด้วยนะครับ สำหรับของขวัญ
ขอบคุณแจนที่แวะเข้ามาถ่ายรูปด้วย ถึงจะไม่ได้ถ่อมาไกลก็เหอะ ก็แกยังอยู่นี่นี่หว่า (ฮา)
ขอบคุณปัทม์ที่มาถ่ายรูปกันซะไกลเลย (ไม่ต้องห่วง วันจริงเราไปงานแกแน่นอน) 

ขอบคุณเพื่อนออฟ(ห้อย) ที่ถ่อมาจากกรุงเทพถึงนครปฐมด้วย Taxi!!! และมากับปากกาสุดฮิโซ ขอบใจมากหว่ะ ขอบใจมากจริงๆ

ขอบคุณเพื่อนกิ๊ก เมทคนปัจจุบัน ที่เดินถ่ายรูปให้ตลอดสามวัน แถมยังเทคแคร์ครอบครัวให้ด้วยตอนอยู่ในห้องประชุม เหนื่อยน่าดูเลยขอบใจจริงๆหว่ะ 
ขอบคุณและแสดงความยินดีกับเพื่อนๆ SC33 ที่จบด้วยกันทุกคน ที่มาถ่ายรูปด้วยกัน ที่เคยเฮฮา ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาด้วยกันตั้ง 4 ปี

ขอบคุณอาจารย์ทุกๆท่านที่ช่วยประสิทธิ์ประสาทวิชาให้ตลอดชีวิตตั้งแต่อนุบาลจนถึงวันนี้ ทำให้ผมมีความรู้และความสำเร็จจนมีวันนี้ได้
ขอบคุณอาจารย์โอภาส อาจารย์สุนีย์ ที่ยอมอนุมัติให้โปรเจคผมผ่าน(แหะๆ)
ขอบคุณอาจารย์รวิทัตที่ช่วยอบรมสั่งสอนหลายสิ่งหลายอย่าง เปิดหูเปิดตาผมให้สว่างช่วยให้ผมได้ค้นพบแนวทางและสิ่งที่ผมอยากจะทำได้ซะที หลังจากงมโข่งมาสามปีก็ดูเหมือนจะไม่เจออะไร 
ขอบคุณพี่เดฟ(อ.รวิทัต นั่นแหละ) ที่ให้โอกาสในการทำงาน

 

ขอบคุณพ่อ แม่ พี่ตาล สำหรับดอกไม้ช่อใหญ่ สำหรับที่เดินทางมากันซะไกล สำหรับมาอยู่รอทั้งวัน สำหรับกำลังใจ สำหรับการสนับสนุนการเรียน ให้ได้เรียนได้ทำในสิ่งที่ต้องการ ตลอดเวลาที่ผ่านมา 22 ปี สำหรับอุปกรณ์สนับสนุนการเรียน อย่างคอมพิวเตอร์ที่ใช้จนพังมาสองเครื่องและยังใช้ได้อีกเครื่อง และ Macbook ที่กำลังใช้เขียน Blog นี้อยู่อีกเครื่อง ขอบคุณที่เลี้ยงดูตลอดมา ขอบคุณที่ให้ทุกๆสิ่งที่ตองมีและตองเป็นอยู่อย่างทุกวันนี้

หวังว่าปริญญาใบนี้ น่าจะทำให้พ่อกับแม่ชื่นใจได้มากพอกับที่พ่อ แม่ ให้ตองมาบ้างนะครับ ^^

Entry filed under: Personal.

ยอมให้จับนะ – Waii ft. Poppy K-Otic พูดตรงๆ – บี พีระพัฒน์

1 ความเห็น Add your own

  • 1. ต้นแพร  |  กรกฎาคม 24, 2008 ที่ 5:20 pm

    ดีใจด้วยนะครับ

    ผมที่สิต้องลุยอีกสามปีกว่าจะจบ

    – –

    อยากเจอบรรยากาศแบบนี้บ้างจัง

    ^^

    ตอบกลับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


del.icio.us For iPhone dev

Post Calendar

กรกฎาคม 2008
พฤ อา
« มิ.ย.   ส.ค. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

%d bloggers like this: